Marian Nitecki urodził się 26.11.1913r. w Radomsku.
W 1935 r. powołany został do służby wojskowej w 19 Pułku Ułanów Wołyńskich im. Gen. Edmunda Różyckiego w Ostrogu nad Horyniem. Ukończył Szkołę Podoficerską Wołyńskiej Brygady Kawalerii i został przyjęty do Szkoły Podchorążych w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu.
W roku 1938 ukończył szkołę oficerską Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu. Po promocji na podporucznika otrzymał przydział do 1 Pułku Szwoleżerów im. Józefa Piłsudskiego w Warszawie. W kampanii wrześniowej dowodził 2 plutonem w 3 szwadronie, który wraz ze swoim pułkiem przemierzał szlak bojowy na linii Chorzele, Przasnysz, Pułtusk, Wyszków, Kałuszyn, Biłgoraj. Po walkach pod Suchowolą, pułk został okrążony przez wojska sowieckie i niemieckie, a podporucznik Nitecki dostał się do niewoli niemieckiej. Udało mu się zbiec z transportu i dotrzeć na początku października 1939 r. do rodzinnego Radomska. Wkrótce został żołnierzem Związku Walki Zbrojnej i podjął obowiązki Komendanta Obwodu Radomszczańskiego. Przybrał pseudonim "Pikador". Ostrzeżony przed aresztowaniem przeniósł się na teren powiatu Włoszczowa. Tam objął funkcję komendanta podobwodu III i pracę na stanowisku leśniczego w leśnictwie Czarny Las.
Latem 1944 r. por. "Pikador" otrzymał od dowódcy okręgu rozkaz zorganizowania dywizyjnego oddziału konnego. Utworzony oddział liczył 28 ułanów. Był dobrze uzbrojony, stanowił rozpoznawczy oddział 7 dywizji AK, a od sierpnia 1944 roku pełnił stałą ochronę sztabu dywizji. Oddział por. "Pikadora" uczestniczył w wielu bitwach stoczonych z Niemcami. Za wykazane męstwo por. "Pikador" odznaczony został Krzyżem Walecznych. W grudniu 1944 roku, kiedy nadchodziły wojska sowieckie rotmistrz "Pikador" otrzymał rozkaz rozformowania oddziału. Broń ukryto, konie rozdano chłopom i majątkom. Rotmistrz Nitecki powrócił do swojej leśniczówki i w niej został aresztowany przez "rodaków" z Armii Ludowej. Uwolniony, wkrótce po raz drugi został aresztowany, tym razem przez UB. Uciekł z transportu. Ukrywał się przez trzy miesiące w Radomsku, po czym z fałszywym dowodem osobistym na nazwisko Marian Baryła wyjechał na Mazury, szukając pracy w zawodzie leśnika. Został zatrudniony jako leśniczy w Nadleśnictwie Miłomłyn. W kwietniu 1947 roku. skorzystał z amnestii i ujawnił się w Wojewódzkim Urzędzie Bezpieczeństwa w Warszawie. Powrócił do swojego nazwiska. Po ujawnieniu był aresztowany za przynależność do AK. W dyrekcji olsztyńskiej Lasów Państwowych pracował na stanowisku leśniczego w nadleśnictwach: Miłomłyn, Stare Jabłonki i Zimna Woda. Pomijany w awansach i odznaczeniach, po przepracowaniu 15 lat w lasach Warmii i Mazur osiedlił się w Konstancinie pod Warszawą, gdzie był leśniczym lasów niepaństwowych.
Po przejściu na emeryturę był aktywnym członkiem Światowego Związku Żołnierzy AK, a po przemianach politycznych otrzymywał awanse oficerskie i należne Mu odznaczenia państwowe i resortowe.
Ostatni awans na stopień generała brygady otrzymał w dniu 15 sierpnia 2007 roku, w Dniu Wojska Polskiego, w dniu rocznicy Cudu nad Wisłą. Otrzymał ten zaszczytny awans w Pałacu Prezydenckim z rąk Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego.

Zmarł 11 wrzesnia br. Był ostatnim żyjącym oficerem zawodowym 1 Pułku Szwoleżerów Józefa Piłsudskiego. Był oficerem seniorem 1 Dywizjonu (Batalionu) Szwoleżerów JP z Leźnicy Wielkiej k/Łęczycy (łódzkie) wchodzacego w skład 25 Brygady Kawalerii Powietrznej.